🥛 Mleko ośle

Mleko oślicy jest jednym z najchudszych wśród mlek zwierząt dojnych: zwykle zawiera mniej niż 1% tłuszczu i około 1,5–2% białka, ale około 6–7% laktozy. Pod względem zawartości białka i laktozy oraz niskiego udziału kazeiny uważa się je za jedno z najbliższych mleku ludzkiemu, choć dostarcza wyraźnie mniej energii, bo ma znacznie mniej tłuszczu.

Cechą charakterystyczną mleka oślicy jest bardzo wysoka zawartość lizozymu: według FAO 100–200 mg w 100 g, podczas gdy w mleku krowim są to zaledwie mikrogramy. Podobnie jak mleko klaczy, słabo nadaje się do wyrobu sera: jest bogate w białka serwatkowe, a ubogie w kazeiny. Mimo to w Serbii produkuje się pule, bardzo drogi ser z mieszanki mleka oślicy i koziego.

Oślica daje mało mleka — według różnych szacunków około 1–2 litrów dziennie — więc produkt jest rzadki i drogi. W Europie stosuje się je w żywieniu niemowląt w niektórych badaniach klinicznych nad alergią na białko mleka krowiego oraz w kosmetykach; znana jest legenda, że Kleopatra kąpała się w mleku oślicy. FAO zauważa, że potrzebne są dalsze badania nad karmieniem nim niemowląt, częściowo ze względu na możliwy wpływ na metabolizm żelaza.