🥃 Ardbeg

Ardbeg to destylarnia i marka szkockiej whisky single malt na południowym wybrzeżu wyspy Islay, we wsi Ardbeg. Za oficjalną datę założenia uznaje się rok 1815, a obecnym właścicielem jest francuska grupa LVMH. Whisky słynie z mocnego dymu torfowego: słód suszy się nad torfem, a podstawowa linia zaczyna się od Ten o mocy 46 % obj.

Historię marki rozpoczyna rodzina MacDougallów, która w 1815 roku uzyskała status legalny; według źródeł wcześniej w tym miejscu destylowano nielegalnie. W drugiej połowie XX wieku właściciele się zmieniali: od 1959 roku udziały miały Distillers Company i Hiram Walker, a Hiram Walker przejęła destylarnię w całości pod koniec lat 70. (jedne źródła podają rok 1977, inne 1979, więc rok jest sporny). W 1981 roku produkcję wstrzymano, w latach 1989–1996 była ograniczona. W 1997 roku destylarnię kupiła Glenmorangie plc, a pod koniec 2004 roku Glenmorangie plc przeszła do LVMH.

Własna suszarnia działała do 1974 roku, a potem słód sprowadzano z Port Ellen Maltings. Poziom torfu w słodzie źródła podają różnie: jedno mówi o 50–65 ppm, Difford's Guide o około 55 ppm, dlatego nie podajemy dokładnej liczby i piszemy tylko „mocno torfowany”. Wśród cech technicznych jest rurka oczyszczająca (purifier) na alembiku drugiej destylacji; wodę czerpie się z jeziora Uigeadail. Obecnie destylarnia ma dwie pary alembików.

Linia: Ten (46 %, bez filtracji na zimno), Uigeadail (54,2 %), Corryvreckan (57,1 %), An Oa (46,6 %, od 2017 roku) i pięcioletni Wee Beastie (47,4 %). Dla społeczności miłośników działa klub Ardbeg Committee, założony w 2000 roku.

Dlaczego to ważne dla Ciebie. Ardbeg należy do najbardziej dymnych whisky: początkującym lepiej zacząć od małej porcji i dodać wody. Moc na etykiecie waha się od 46 do ponad 57 % obj., więc porcje nie są równe. Wiek dotyczy najmłodszej whisky w butelce. WHO przypomina: nie istnieje bezpieczna dawka alkoholu.