🍸 Bitter (napój spirytusowy o gorzkim smaku)

Napój spirytusowy o gorzkim smaku, czyli bitter, to napój spirytusowy o przeważająco gorzkim smaku. Według rozporządzenia UE 2019/787 (kategoria 30) powstaje przez aromatyzowanie alkoholu etylowego lub destylatu pochodzenia rolniczego substancjami aromatycznymi lub preparatami aromatycznymi, a jego moc musi wynosić co najmniej 15 % obj.

Można go sprzedawać także pod krótszą nazwą „bitter”, z innym słowem lub bez niego. To samo słowo wolno stosować do likierów o gorzkim smaku, choć prawnie likier to inna kategoria (33) z co najmniej 100 g/l cukru albo 80 g/l w likierach aromatyzowanych wyłącznie goryczką, podobną rośliną lub piołunem. Dlatego „bitter” na butelce nie mówi, czy napój jest słodki.

Do kategorii należą chronione oznaczenia geograficzne Rheinberger Kräuter z Niemiec, Trejos devynerios z Litwy i Slovenska travarica ze Słowenii. Każde ma własne zasady produkcji zapisane w specyfikacji.

Bittera warto odróżniać od sąsiadów. Wódka goryczkowa to niearomatyzowany destylat ze sfermentowanych korzeni goryczki, co najmniej 37,5 % obj. Wermut i „gorzkie wino aromatyzowane” według rozporządzenia 251/2014 to wina z dodatkiem alkoholu, a nie napoje spirytusowe; do nazwy gorzkiego wina dodaje się nazwę głównej substancji gorzkiej. W akwawicie natomiast gorycz nie może wyraźnie dominować, a ekstrakt suchy nie może przekraczać 1,5 g na 100 ml.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Prawo ustala tylko minimum 15 % obj., więc moc różnych bitterów może się bardzo różnić – sprawdzaj liczbę na etykiecie. „Ziołowy” nie znaczy „zdrowy”: UE zakazuje oświadczeń zdrowotnych na napojach powyżej 1,2 % obj. WHO: nie ma bezpiecznego poziomu alkoholu.