🥃 Amaro

Amaro to włoski gorzko-słodki napój z ziół, korzeni, kory i skórki cytrusów, macerowany w alkoholu lub winie i osładzany. Słowo oznacza po włosku „gorzki”. Nie ma prawnej definicji amaro: moc waha się od około 16 do ponad 40 % obj., a smak sięga od łagodnej pomarańczy po ostry fernet.

Historia. Gorzkie napary ziołowe przygotowywano we Włoszech w klasztorach i aptekach jako środki na trawienie, a w XIX wieku rodzinne firmy zaczęły je sprzedawać. Według Distiller Ramazzotti pojawił się w Mediolanie w 1815 roku, Fernet-Branca w 1845, Averna na Sycylii w 1868, Amaro Montenegro w 1885, a Amaro Lucano w 1894. Wiele amari sprzedaje się do dziś tylko w regionie pochodzenia.

Jak powstaje. Zioła są macerowane lub destylowane w neutralnym alkoholu, czasem w brandy. Wśród składników często występują korzeń goryczki, kora chinowca, rabarbar, karczoch, kardamon i skórka pomarańczy. Następnie dodaje się syrop cukrowy, a niektóre amari dojrzewają w beczkach. Producenci zwykle trzymają pełne receptury w tajemnicy.

Style i przepisy. Wśród stylów są bardzo gorzki fernet (zwykle 30–45 % obj.), rabarbaro z rabarbarem i carciofo z karczochem. W UE słowo „amaro” nie jest chronione: w zależności od składu napój sprzedaje się jako bitter (kategoria 30, od 15 % obj.) albo jako likier (kategoria 33, od 15 % obj. i zwykle co najmniej 100 g/l cukru).

Dlaczego to ważne dla Ciebie. Słowo „amaro” nic nie mówi o mocy: Cynar ma 16,5 % obj., a fernet może mieć 45 %, więc sprawdź etykietę. Amari sprzedawano kiedyś jako toniki, ale gorycz nie czyni napoju lekiem. WHO przypomina, że nie istnieje bezpieczna ilość alkoholu.